دل شکسته

delshekasteashegh — Mon, 09 Jun 2008 00:09:00 GMT

سینما گلشن در دهه 1340 در سال 1342-1343 شناخته شده است که کاربری آن سینما بوده و سانس های کاری آن 8-12 صبح و12-10 یا 12 شب بوده است از لحاظ مکان یابی در مرکز شهر واقع بوده است که یک مرکز تجاری و تفریحی بوده که در طبقه زیر زمین آن سینمایی فعال و در طبقات بعدی آن مغازه هایی بوده است.

سینمای دیگری که قبل از آن ساخته شده بوده در خیابان ایرانشهر روبروی سینما دانش آموز فعلی وجود داشته به نام سینما شیر خورشید. که بعد ها آتش زده شده و به طور کانل تخریب شده است.

این مرکز در مقابل مسجد برخوردار واقع شده است که در آن زمان دو مرکز و مکان مخالف هم از لحاظ فرهنگی هستند. در آن زمان سینما داءما فعال بوده است و چون در مررکز شهر بوده از رونق خوبی بر خوردار بوده است. در سمت راست آن کوچه ای است که در قدیم محل پارک موتور سیکلت ها بوده است و در همان کوچه دری بوده که به اتاقکی وارد میشده که در آن محل میروب فروشی گلشن بوده است واز همان اتاقک به راهرو کنار سینما راه داشته ورودی پارکینگ بوده

بنا به گفته چنی تند که در قدیم چند بار از این سینما استفاده کرده بودند این سینما بیشتر محل تجمع اوباش و عیاشی بوده و چون سانسی وجود نداشته تبدیل به پاتوقی برای آنها شده بوده است که با توجه به مشروب فروشی کنار آن محل خوبی بوده است.

بعد از واقعه سینما رکس به دلیل ترسی که در مردم وجود داشته استقبال کمتری از این سینما میشده است و چند بار هم در خود سینما در مردم ترس ایجاد شده بوده به خاطر این که قصد آتش زدن آنجا را داشته اند.

در قبل از انقلاب به دلیل نزدیکی آن به مسجد بر خوردار که یکی از اماکنمهم بوده و از تقدسی برخوردار بوده و این کمه قدمتی بیش از آن داشته در گیریها و اختلافاتی بین اطرافیان بر سر تداخل این دو وجود داشته است که در اوایل بعد از انقلاب این سینما آتش زده شده و از آن به بعد بدون استفاده مانده است که بعد ها توسط سپان مصادره شده است و مکانی برای اجرای نمایشکگاه ها و نمایش های سپاه بوده است که درآن تغییراتی را به وجود آورده اند و مدتی هم در دست بسیج دانش آموزی بوده که نمایشگاه های خود را در آنجا بر گزار میکرده اند.

delshekasteashegh — Mon, 22 Oct 2007 09:10:13 GMT

توی اين غربت خونه يه نفـر سـاکت و خستــه

خسته از بـازيچه گشتن ، داره از غصه می ميره

تنها مرگ به ياد اونه ، از اون هيچ يادی نمونده

يــــادِ عشقش مونده امــا تو اين نجوای غصه

ديگه تنها و غريبه تـــوی اين سکوت خونـــه

حتی محرمــی نــداره واسه دردِ عاشقـــونــه

توی تنهايی سردش ، سر به زانو ، تـوی دستش

شاخه ی پژمرده ای هست که ساکت شده قلبش

غصه ی یه درد کهنه ، که از اون گل به جا مونده

می خونه بـــا قلب پــاکش که چرا تنها مونده

زيرِ لب شعری می خونه ، شعری از جنونه گريه

ساکت و سرد و پر نجابت ، بازم از غصه می خونه

delshekasteashegh — Wed, 15 Aug 2007 15:38:18 GMT

از خدا نیرو خواستم
ضعیفم آفرید که تواضع بندگی را بیاموزم
از اوسلامتی خواستم که کارهای بزرگی را انجام دهم
نا توانم آفرید که کارهای بهتری را انجام دهم
از او ثروت خواستم که سعادتمند شوم فقرم بخشید که عاقل باشم
از او قدرت خواستم که ستایش دیگران را به دست آورم
شکستم بخشید که بدانم پیوسته نیازمند اویم
از او همه چیز خواستم که از زندگی لذت ببرم
زندگیم بخشید که از همه چیز لذت ببرم
آنچه خواستم به من نداد
آنچه که بدان امید داشنم به من بخشید
و دعاهای ناگفته ام مستجاب شدند
وآنها این بود
من هستم
در میان انسان ها
وغرق در نعمت های پرودگار....

delshekasteashegh — Fri, 10 Aug 2007 20:13:18 GMT

خدایا... دستامو هربار به روت باز کردم...
تو توش یه عروسک گذاشتی...
خیلی عروسکامو دوس داشتم...
ولی هر بار به زور اونارو ازم گرفتی....
منم زل زل نگات میکردم...
اشکام دونه دونه میومد...
ولی هیچی بهت نمیگفتم...
خدایا... تو که جای حق نشستی...
ولی چرا اونارو ازم گرفتی...؟
چرا اونارو بهم میدادی...؟
میخواستی ببینی امانت دار خوبیم...؟
بعد گرفتن اونا هنوز نفهمیدی...؟
خدایا این عروسکم میگیری...بگیر باشه....
ولی زل زل نگات میکنم...
مثه بارون اشک میریزم...
که یه قول باید بهم بدی...
که همون قدی که من این عروسکو دوس دارم ...
دوسش داشته باشی...
خدایا همونجوری که من تنهاش نمیذارم ....
توهم تنهاش نذار....
همیشه پشت و پناهش باش....
ولی خدایا...
دیگه دستامو بالا نمیارم...
که تو باز یه عروسک بذاری توش.......

delshekasteashegh — Thu, 12 Jul 2007 16:52:31 GMT

وقتي كه خاكم ميكنن بهش بگين پيشم نياد

بگين كه رفت مسافرت

بگين شماره اي نداد

يه جور بگين كه آخرش ار حرفاتون هول نكنه

طاقت ندارم به قبر من نگاه كنه

دونه به دونه عكسامو بردارين آتيش بزنين

هرچي كه خاطره دارم برينو از بيخ بكنين

نذارين از اسم منم يه كلمه جا بمونه

نمي خوام هيچ وقت تنمو توي گورم بلرزونه

برو آتيش به قلب من نزن بذار نگاهت از يادم بره

بذار واسه هميشه قلب من چال بشه با من كلي خاطره

برو نميخوام بببيني خونه من خالي شده همدم من به جاي تو ريگاي پوشالي شده

اون كه ميگفت ميمرد برات ديدي راست راستي مرد رفت وهمه خاطره شم به خاطرت برداشت وبرد

بهش بگين نشست به پات بهش بگين نيومدي

بگين هنوز دوست داره با اين كه قيدشو زدي

نشوني قبر منو بهش ندين

خوب ميدونم

مياد جاي هميشگي سر قرار تو رود خو نه

برو آتيش به قلب من نزن بذار نگاهت از يادم بره

بذار واسه هميشه قلب من چال بشه با من كلي خاطره

ميخوام رو سنگ قبرم اين باشه

(طلوعي كه خيلي غم انگيز بود)

قشنگ ترين اطره عمرم غروبي كه خيلي دل انگيز شد

رو سنگ قبرم بنويس روزي اومد با اميد آخر

ولي حالا بدرقه راهش داغي كه موندش رو دل مادر

delshekasteashegh — Sat, 09 Jun 2007 12:51:49 GMT

مطمئن باش و برو
ضربه ات کاری بود
دل من سخت شکست
و چه زشت،
به من و سادگی ام خندیدی
به من و عشقی پاک، که پر از یاد تو بود
و به یک قلب يتيم،
که خیالم می گفت: تا ابد مال تو بود
تو برو !!
برو تا راحت تر،
تکه های دل خود را آرام
سر هم بند زنم ........

درود

delshekasteashegh — Sun, 03 Jun 2007 08:46:43 GMT

درود

ميان كوچه نفس هاي مرد مي لرزيد

ميان خون و عرق هاي سرد مي لرزيد

تمام كوچه پر از خاطرات پر غم اوست

و پشت و خنجر بعد از نبرد مي لرزيد

و باد سرد جدايي وزيد و فرصت مرگ

صداي خش خش پاهاي مرد مي لرزيد

سكوت محض رهايي ز قيد و بند نفس

ميان پنجه و چنگال درد مي لرزيد

و روبروي نگارش چه عاشقانه خميد

قدي كه بين تابش خورشيد زرد مي لرزيد

دوباره دلتنگي

delshekasteashegh — Thu, 24 May 2007 23:57:18 GMT

این درد است

که گلویم را می فشارد

و با هر تپش قلبم

در رگهای خشکیده جانم

جاری می گردد

این درد است

که هر نفسم به بوی آن

آغشته است

و رد پایش بر تمامی خاطراتم

حک شده است........

من سالهاست که به نفرین زندگی دچارم
و اکنون که مرگ

بر اطرافم سایه افکنده

نصیب من تنها حسرت است

و باز هم درد ......!

delshekasteashegh — Wed, 23 May 2007 07:47:36 GMT

سلام بچه ها نمی خواستم تو وب جدیدم دوباره غمگین بنویسم اما به خدا دلم گرفته

واسم دعا کنین

واقعا به دعای شما نیاز دارم

delshekasteashegh — Wed, 23 May 2007 07:46:15 GMT

شبي از پشت يك تنهايي نمناك و باراني تو را با لهجه ي گلهاي نيلوفر صدا كردم

تمام شب براي با طراوت ماندن باغ قشنگ آرزوهايت دعا كردم

پس از يك جستجوي نقره اي در كوچه هاي آبي احساس

تو را از بين گلهايي كه در تنهاييم روئيد با حسرت جدا كردم

و تو در پاسخ آبي‌ترين موج تمناي دلم گفتي:

"دلم حيران و سرگردان چشماني ست رويايي..."

"ومن تنها براي ديدن زيبايي آن چشمان..."

"تو را در دشتي از تنهايي و حسرت رها كردم"

همين بود آخرين حرفت

و من بعد از عبور تلخ و غمگينت

حريم چشمهايم را به روي اشكي از جنس غروب ساكت و نارنجي خورشيد وا كردم

نميدانم چرا رفتي ؟ نميدانم چرا؟ شايد خطا كردم

و تو بي آنكه فكر غربت چشمان من باشي

نميدانم كجا؟ تا كي؟ براي چه؟

ولي رفتي.....

و بعد از رفتنت باران چه معصومانه مي‌باريد