سینما گلشن در دهه 1340 در سال 1342-1343 شناخته شده است که کاربری آن سینما بوده و سانس های کاری آن 8-12 صبح و12-10 یا 12 شب بوده است از لحاظ مکان یابی در مرکز شهر واقع بوده است که یک مرکز تجاری و تفریحی بوده که در طبقه زیر زمین آن سینمایی فعال و در طبقات بعدی آن مغازه هایی بوده است.  

سینمای دیگری که قبل از آن ساخته شده بوده در خیابان ایرانشهر روبروی سینما دانش آموز فعلی وجود داشته به نام سینما شیر خورشید. که بعد ها آتش زده شده و به طور کانل تخریب شده است.

این مرکز در مقابل مسجد برخوردار واقع شده است که در آن زمان دو مرکز و مکان مخالف هم از لحاظ فرهنگی هستند. در آن زمان سینما داءما فعال بوده است و چون در مررکز شهر بوده از رونق خوبی بر خوردار بوده است. در سمت راست آن کوچه ای است که در قدیم محل پارک موتور سیکلت ها بوده است و در همان کوچه دری بوده که به اتاقکی وارد میشده که در آن محل میروب فروشی گلشن بوده است واز همان اتاقک به راهرو کنار سینما راه داشته ورودی پارکینگ بوده

بنا به گفته چنی تند که در قدیم چند بار از این سینما استفاده کرده بودند این سینما بیشتر محل تجمع اوباش و عیاشی بوده و چون سانسی وجود نداشته تبدیل به پاتوقی برای آنها شده بوده است که با توجه به مشروب فروشی کنار آن محل خوبی بوده است.

بعد از واقعه سینما رکس به دلیل ترسی که در مردم وجود داشته استقبال کمتری از این سینما میشده است و چند بار هم در خود سینما در مردم ترس ایجاد شده بوده به خاطر این که قصد آتش زدن آنجا را داشته اند.

 در قبل از انقلاب به دلیل نزدیکی آن به مسجد بر خوردار که یکی از اماکنمهم بوده و از تقدسی برخوردار بوده و این کمه قدمتی بیش از آن داشته در گیریها و اختلافاتی بین اطرافیان بر سر تداخل این دو وجود داشته است که در اوایل بعد از انقلاب این سینما آتش زده شده و از آن به بعد بدون استفاده مانده است که بعد ها توسط سپان مصادره شده است و مکانی برای اجرای نمایشکگاه ها و نمایش های سپاه بوده است که درآن تغییراتی را به وجود آورده اند و مدتی هم در دست بسیج دانش آموزی بوده که نمایشگاه های خود را در آنجا بر گزار میکرده اند.

توی اين غربت خونه يه نفـر سـاکت و خستــه

خسته از بـازيچه گشتن ، داره از غصه می ميره

تنها مرگ به ياد اونه ، از اون هيچ يادی نمونده    

يــــادِ عشقش مونده امــا تو اين نجوای غصه

ديگه تنها و غريبه تـــوی اين سکوت خونـــه    

حتی محرمــی نــداره واسه دردِ عاشقـــونــه

وقتي كه خاكم ميكنن بهش بگين پيشم نياد

 بگين كه رفت مسافرت

بگين شماره اي نداد

يه جور بگين  كه آخرش ار حرفاتون هول نكنه

 طاقت ندارم به قبر من نگاه كنه

دونه به دونه عكسامو بردارين آتيش بزنين

هرچي كه خاطره دارم برينو از بيخ بكنين

نذارين از اسم منم يه كلمه جا بمونه

 نمي خوام  هيچ وقت تنمو توي گورم بلرزونه

برو آتيش به قلب من نزن بذار نگاهت از يادم بره

بذار واسه هميشه قلب من چال بشه با من كلي خاطره

برو نميخوام بببيني خونه من خالي شده همدم من به جاي تو ريگاي پوشالي شده

اون كه ميگفت ميمرد برات ديدي راست راستي مرد رفت وهمه خاطره شم به خاطرت برداشت وبرد

بهش بگين نشست به پات بهش بگين نيومدي

بگين هنوز دوست داره با اين كه قيدشو زدي

نشوني قبر منو بهش ندين

 خوب ميدونم

 مياد جاي هميشگي سر قرار تو رود خو نه

برو آتيش به قلب من نزن بذار نگاهت از يادم بره

بذار واسه هميشه قلب من چال بشه با من كلي خاطره

ميخوام رو سنگ قبرم اين باشه

(طلوعي كه خيلي غم انگيز بود)

قشنگ ترين اطره عمرم غروبي كه خيلي دل انگيز شد

رو سنگ قبرم بنويس روزي اومد با اميد آخر

ولي حالا بدرقه راهش داغي كه موندش رو دل مادر

مطمئن باش و برو
ضربه ات کاری بود
دل من سخت شکست
و چه زشت،
به من و سادگی ام خندیدی
به من و عشقی پاک، که پر از یاد تو بود
و به یک قلب يتيم،
که خیالم می گفت: تا ابد مال تو بود
تو برو !!
برو تا راحت تر،
تکه های دل خود را آرام
سر هم بند زنم ........

درود

ميان كوچه نفس هاي مرد مي لرزيد

ميان خون و عرق هاي سرد مي لرزيد

تمام كوچه پر از خاطرات پر غم اوست

و پشت و  خنجر بعد از نبرد مي لرزيد

و باد سرد جدايي وزيد و فرصت مرگ

صداي خش خش پاهاي مرد مي لرزيد

سكوت محض رهايي ز قيد و بند نفس

ميان پنجه و چنگال درد مي لرزيد

و روبروي نگارش چه عاشقانه خميد

قدي كه بين تابش خورشيد زرد مي لرزيد

این درد است

که گلویم را می فشارد

و با هر تپش قلبم

در رگهای خشکیده جانم

جاری می گردد

این درد است

که هر نفسم به بوی آن

آغشته است

و رد پایش بر تمامی خاطراتم

حک شده است........

من سالهاست که به نفرین زندگی دچارم
و اکنون که مرگ

بر اطرافم سایه افکنده

نصیب من تنها حسرت است

و باز هم درد ......!

واسم دعا کنین

واقعا به دعای شما نیاز دارم

شبي از پشت يك تنهايي نمناك و باراني تو را با لهجه ي گلهاي نيلوفر صدا كردم